Düşkondu
4
Yazar: Editör Tarih: 22 Temmuz 2010
Bildiğin sihirbazdı.
Patik yapardı kaşla göz arası,
Zemheride çocuklarına.
Kendi giydiği yeleğinin ipinden.
Bir, penguenler üşümez bilirdim
Kutuplarda,
Bir de o.
Sanatçıydı besbelli.
Herkes,
Hayal perdesindeki yıldızlara hayrandı,
Ben ona…
Mutlu kadını oynadı bir ömür boyu,
Ne yüzünde,
Ne yüreğinde bahar olmayan bir adamla,
Babası diye çocuklarının;
Kimse anlamadı.
Melekti, aramızda dolaşan.
Başkalarını düşünür sürekli,
Ve doymaktan korkardı
Çocuklarından önce.
Sofranın ucuna usulca konar,
Ucundan ucundan yerdi tabağının.
Bu yüzdendi en son kalkması da
Sofradan.
Bir defa kendisi için bir şey yaptı,
Kendisiydi artık giderken.
Gülümsemesinden anladım
Dudaklarının kenarında kalan.
Ve kirpiklerinin ucunda,
Mutluluk sıcağı bir nem.
Üç göz oda bir evi olduğu
İlk kez girince düşlerine,
Uyanmadı bir daha annem.
Halil İbrahim Özbay
Antoloji’den…
Bu şiire ne yorum yapılabilir ki.. Ah yüreğim .. Yüreğim parçalandı.
çok değişik bir şiir, anne sıcaklığını nicedir tadamayan için kişiye özel yazılmış bir mektup. yazana da paylaşana da selam olsun.
bu şiiri yazmak acımasızlıktır.
onu buraya, yüreğimize sokmak da…
anası ölesice dememek için yutkunuyorum sadece ona göre!
“Anne” konulu şiir yarışmasında binlerce şiir arasında birinci seçilen bu şiir çok sade ama çok derin. Bu kadar kısa cümle ve kelimelerle nasıl olur da bu kadar anlam iletilir doğrusu anlamak zor. Yazarın eline sağlık ve kalemine kuvvet diyelim, başka ne denilebilir ki…