lam u cim

Yazar: Mevlüt Uğurlu Tarih: 18 Temmuz 2010

Kategoriler: Genel
Etiketler:

Etrafını gözlüyordu belirsiz bakışlarla. Çevresindeki yığınca insana rağmen bakışları kimsede sabitlenmiş değildi. Beşeri Bilimler Bölümü kantininde ne kadar da çok insan vardı bugün ve dışarda hava ne kadar da soğuktu! Çayını alıp soğuğun sözünün geçtiği mekâna çıktı. Kendisinden soğuk biri diye bahsedilmesine karşın soğukla arasında yıllardan beri süregelen bir soğukluk vardı. Dışarda titreyerek soğuğa meydan okuyan insanlardan boş kalmış bir masaya oturdu.

Bakışları tanımadığı insanlara yöneldi. Yabancısı olduğu insanlar arasında, yabancısı olduğu bir soğuk havada sigarasını ateşledi. Susamış insanın bardaktaki tüm suyu tek seferde bitiren ilk yudumu gibi, sigaradan aldığı ilk nefes de öyle uzun oldu. Ciğerleri sıcak bir dumanla dolup taştı. Taşan dumanı önce burnundan, geri kalanını da ağzından dışarı üfledi. Çayından bir yudum aldı. Yüzünde beliren memnuniyetsiz bir ifadeyle bardağı tekrar yerine bıraktı. Alışkanlığı üzere sıcağı soğuğa tercih edip tekrar sigarasından derin bir nefes aldı. Bu sefer dumanın çoğunu burnundan dışarı verdi. Ağzından belli belirsiz duman çıkarken soğuktan titredi. Sigarası, soğukla savaşında ona yardım etmekten aciz kalmıştı. Gönlü sıcak bir ortam arzusuyla doldu taştı. Tekrar titredi.

Etrafındaki insanlar, kendilerini sarıp sarmalayan soğuktan tir tir titredikçe, parmaklarından bırakmadıkları sigarayı ağızlarına daha sıklıkla götürüyorlardı. Etrafını tekrar süzdü. Çevresindeki insanları kışın bacasından duman tüten evlere benzetti. Hava ne kadar soğursa, bacalardan da o kadar çok duman çıkıyordu. Çocukluğundaki sobalı ev geldi geldi aklına. Annesi kışın her sabah erkenden kalkıp sobayı yakardı. Uyandığında hemen yatağından çıkmaz, oda iyice ısınana kadar yorganın altında beklerdi. Odanın ısındığını hissedince de gümbür gümbür yanan sobanın yanında kahvaltı sofrasının kurulmasını beklerdi. Bazı akşamlar ya sobanın üstünde kestane çatlardı ya da sobanın üzerine koyulan mandalina kabuklarının kokusu odaya yayılırdı. İlkokuldayken Türkçe ders kitabında gördüğü resimdeki gibi, sobanın arkasında ayaklarını uzatıp uyuyan bir kediye sahip olma konusunda babasını bir türlü ikna edememişti. Kar yağdığında sırtını sobaya dönüp dışarda lapa lapa yağan karı izlediği günler ne güzeldi! Dışarıda yeterince kar birikince dışarı fırlayıp kardan adam da yapmak güzeldi şüphesiz, ama, soğuktan şişen ellerini, içinde alevler hapsedilen sobaya doğru tutmak daha güzeldi.

Kış, evlere kurduğu sobayla hayata anlam katıyordu. Soba, anlamlıyı anlamsız, soğuğu sıcak yapıyor ve her şey sıcakken güzel oluyordu. Yemek sıcakta pişiyordu ve sıcakken yeniyordu. Ateş, insanı ısıtıyor, aydınlatıyor ve doyuruyordu. Zerdüştü andı bir an. Toprak ve hava kirlenebiliyor; suya pislik karışabiliyordu ama ateş, sürekli saf ve temiz duruyordu. Göğe doğru yükselen de sadece ateşti. Soba, kışın evlere; güneş, yazın doğaya hayat veriyordu. İnsan sıcaktı ve soğuyunca ölüyordu ya da ölünce soğuyordu. Demir bile ancak ateşle istenen şekle girmeye razı oluyordu. Bu dünyayı yaşanmaz kılan insanoğluna verilen en büyük gözdağı da yine ateşle değil miydi?

Saatine baktı. On iki buçuğu dakikalar geçiyordu. Yemekhanede sıcak yemek çıkmaya başlamıştı. Seviyordu yemekhaneyi. Sıcak ortamı, sıcak yemeği ve yemekten sonra sıcak çayı vardı.

Yerinden kalkıp yemekhaneye doğru yöneldi. Yolda, sigarasını yakmak için kendisine ateş soran birisine çakmağını uzatırken kocaman gülümsedi. Karşısındaki teşekkür edip şaşkın şaşkın uzaklaşırken, o, ateşin kendisine hatırlattığı fıkraya gülüyordu.

                                                                                       19.07.2010
                                                                          mugurlu@lamucim.com