Kan-âmâ/lı Düşler
4
Yazar: Semazen Tarih: 21 Temmuz 2010
-aforizma-
geçmişi dürterek iz sürüyoruz yorgun saatlerin ibresinde
-melankoli-
-kanadı kırık kuşlarla döneceğim-
.
İçimdeki tanrıya küstüm…
tüm şiirleri doğ(u)ruyorum ellerim kan revan!
-cinnet-
-şiirle a(ş)kla beni…-
.
yüklendim sol yanıma vuran kederimi, kendimden kaçıyorum
tenime konan arsız yaralar gibi
yanı başımda kıvrılır ölüm
ıssızlığın sürgününde dilim münzevi!
hüznün anaforunda bir kutsal köle(yim)
yüreğim;
öksüz vadilere sığınan Buda.
-kanıksanmış kavimlerden kaçışım ondan-
-realite-
-tüm aşkların bileşkesidir tanrının eli-
.
g/özümden sakındığım totemlerimi
sıkılı bir yumruk gibi fırlattım sayrı yalnızlıklara
/tenimde vurulan melez bir acının pörsümüş yüzünde
dilsiz geceler çoğalttım yıkık ve kırık
artık korkmuyorum!
evrensel acılar doğuran halkıma
ve ölüm yağan şehrime ağıtlar yakmaktan
-bir ibadet gibi susuşum ondan-
-devinim-
-yağmurlu gecelere fısıldadım meselsiz aşklarımı -
.
ne zaman dokunsam bir nağmenin teline
yaş(l)anmış bir acının alınyazısında büyür hüznüm
pastoral imgeler birikir gönlümün saklısında
ne zaman aşka sürsem kanımı/deryâ dolar gözlerim
bir masalın saçları uzar
gecenin gözlerini yutar iki başlı ejderha
yıkık bir ezginin küllerini eşeler ankâ
irkilir bir çocuk karanlığı deşen gözleriyle
sessizliği asılı boynunda
cebinde kör düşlerini çizdiği atlas…
-aşkın son damlası dökülüyor çocuğun cebinden-
21.07.2010
semazen@lamucim.com
Semazen,
Sözcüğün gücü bir kez daha göz dağı verdi, suskunluğa. Kalem bir kez daha galebe çaldı, var olan bütün somutluğa. Sözcükler, öyle ustaca yan yana gelmiş ki adeta toplanıp birer ak kanat oluyorlar okuyucuya. Okuyucuyu, düş aleminde gezdiriyor doyasıya. Sizi o kadar iyi anlıyorum ki benim sizi anlamam size yeter kanaatindeyim. Bulutlarda süzülmenin mağrur gülümseyişi şiirlerinizin devamını yüreğimin hasret katarlarının raylarında bekleyeceğinden emin olun.
Selamlar…
güzel ve özgün bir çaılışma şairin ruhundan kapup gelen berrak esintiyi yüreklerde hissettiren bir canlılık ….bu çalışmayı fc de paylaşmak isterim…..
Esselamu Aleykum…
Yüreğinize sağlık. Çok çok derunumda duydum söylediklerinizi…
-yağmurlu gecelere fısıldadım meselsiz aşklarımı –
.
ne zaman dokunsam bir nağmenin teline
yaş(l)anmış bir acının alınyazısında büyür hüznüm
pastoral imgeler birikir gönlümün saklısında
ne zaman aşka sürsem kanımı/deryâ dolar gözlerim
bir masalın saçları uzar
gecenin gözlerini yutar iki başlı ejderha
yıkık bir ezginin küllerini eşeler ankâ
irkilir bir çocuk karanlığı deşen gözleriyle
sessizliği asılı boynunda
cebinde kör düşlerini çizdiği atlas…
-aşkın son damlası dökülüyor çocuğun cebinden-
Wesselam…
-bütün aşkların bileşkesidir tanrının eli-
.
g/özümden sakındığım totemlerimi
sıkılı bir yumruk gibi fırlattım sayrı yalnızlıklara
/tenimde vurulan melez bir acının pörsümüş yüzünde
dilsiz geceler çoğalttım yıkık ve kırık
artık korkmuyorum!
evrensel acılar doğuran halkıma
ve ölüm yağan şehrime ağıtlar yakmaktan
-bir ibadet gibi susuşum ondan-
Üretkenliğin en mukaddes şeklidir bende şiir yazmak, tıpkı bebek doğurmak gibi…
Alıntıladığım dizelerde ise, insanlık düşünce tarihinin ulaşabilceği zirveleri anımsatan cinsten imgelemeler, dolaylamalar, betimlemeler… Hurufu Mukataa gibi bir anlamı var bende bu tarz şiirlerin. Aslında somut bir ileti çıkarmak pek de kolay değil ama çok da iletisi vardır esasında. Zaten önemli olan var olan kainattaki materyalleri işletmek, tezyin etmek, terbiye etmek, yemeklik, içmelik ve okumalık kılmak değil midir? Nebiler, şairler, yazarlar ve filozoflar bundan başka bir şey mi yapmışlardır? Var olan materyallerden araçlar edinmek, harflerden kelime üretmek, kelimelere anlam-derinlik-incelik ve ruh yüklemek, ayaktakini oturtmak, oturanı eliflemek, sözcüğü ruku ve sucuda götürmektir…
Kuran’ın yaptığı gibi…
Bu vesileyle derin ruhunuzun ateşin üfürüşlerini içtenlikle kutlarım.